Catenaccio Cup

De kampioen. Zelfde naam, zelfde arrogantie, maar kijk nou wat hij doet: als enige met Pim géén Haaland in de selectie, en dan meteen in speelronde één een Bench Boost affakkelen. Een titelverdediger die zijn eerste chip verbrandt voordat de rest de spelregels heeft gelezen — dat is geen strategie, dat is een kampioen die denkt dat de zwaartekracht voor hem niet geldt. Isak van £9.0 als Haaland-vervanger, vijf verdedigers in de boost. Het mág allemaal, Tijmen. Het mocht vorig jaar ook, en toen won je er nog mee ook. Irritant.

Ekitiki-taka kon niet meer — Ekitike is de Premier League uit, dus de naam moest mee in de verhuisdozen. En geef Nils nou eens een compliment: Brobbey Williams is het énige team van de twaalf waarvan de naam ook echt in de selectie staat. Brobbey: aanwezig. Williams: aanwezig. De rest van de league vernoemt zich naar spelers die ze niet durven op te stellen; Nils levert. Verder een keurig 3-4-3 langs de template-lijnen, precies wat je verwacht van de nummer twee van vorig jaar die dit keer dat éne plekje hoger wil. De vraag is alleen of je kampioen wordt met een selectie die elf anderen ook hadden kunnen invullen.

Rice Rise Baby. Prachtige naam. Eén probleem: er zit geen Rice in de selectie. Declan Rice staat gewoon in het spel, £7.5, drie van je concurrenten hebben hem wél — maar Lennart vernoemt zijn hele team naar een speler en denkt dan: nee, te duur. Dat is een restaurant openen dat La Pizzeria heet en dan alleen sushi serveren. Verder een 3-5-2 met een bank die bij elkaar £16.5 kost, want de nummer drie van vorig seizoen weet: bankspelers zijn voor mensen zonder plan. Totdat het plan een keer geblesseerd raakt, natuurlijk.

FC Van der Nada's blijft FC Van der Nada's — Jordi is de man die zijn team gewoon naar zichzelf vernoemt en klaar. Geen woordgrap die stukgaat op de transfermarkt, geen naamdrama: solide. Net als de selectie, want dit is de meest verantwoorde boekhouding van de league. Raya als duurste keeper van alle twaalf teams, verder template van voor naar achter, en als wildste gok Van Hecke bij Spurs. Vorig seizoen vierde, en je voelt 'm al: dit team eindigt wéér vierde. Sommige mensen spelen FPL als een casino, Jordi speelt het als een spaarrekening.

Zu Bi or not Zu Bi was tenminste nog een grap. Dit seizoen heet het team 'Change Name' — en niet vrijwillig. Jeroen had iets bedacht dat de FPL-moderators, mensen die dagelijks tienduizenden puberale teamnamen voorbij zien komen en dáár hun schouders over ophalen, te ver vonden gaan. Ergens in Engeland zit een moderator in therapie, en wij mogen niet eens weten waarom. Dus nu staat daar de dwangnaam, als een enkelband om zijn profiel. En diezelfde man gooit vervolgens in speelronde één meteen zijn Bench Boost op tafel: alle vijftien tegelijk, inclusief Diop van Ipswich en twee keepers van £4.5, want waarom zou je een chip bewaren voor een dubbele speelronde als je hem ook kunt uitgeven aan Harry Maguire in augustus. Gecensureerd én chiploos voor kerst — dat is het plan, en hij is er trots op ook.

CaiceDo's & Don'ts — zonder Caicedo. Steven twijfelde wekenlang tussen Caicedo en Anderson, koos Anderson, en hield de naam. Dat is de do én de don't in één beweging. En kijk verder naar die selectie: Gabriel van £8.0 als duurste verdediger van de league, en daarachter een compleet peloton tackle-boekhouders — Senesi, Thiaw, Sadiki, O'Nien. Dit is geen fantasy-team, dit is een vakbond voor verdedigende middenmoters. Waar de rest van de league doelpunten koopt, koopt Steven onderscheppingen en hoopt hij dat het optelt. Zesde vorig seizoen als 50 shades of FPL; de nieuwe naam belooft keuzes, de selectie belooft vooral heel veel duels op het middenveld. We gaan zien wie er gelijk krijgt.

Vorig seizoen was het Wirtz oder nichts. Het werd nichts: Wirtz zit dit seizoen bij Pim op de bank. Dus wat doet Bart? Die vernoemt zijn team naar Quansah — een speler die niet eens meer in de Premier League speelt. Hoe Quanda dan? Nou, níét dus. Twee seizoenen op rij een teamnaam over een speler die je niet kunt of wilt opstellen, dat is bijna kunst. De selectie zelf: Lammens in het doel van United, Woltemade in de punt, en Sangaré — die £5.5 kost en DefCon vreet — op de bank. Zevende vorig jaar, en de naam stelt de juiste vraag: hoe dan?

Sky full of Sarrs. Er lopen dit seizoen drie Sarrs rond in de Premier League — Crystal Palace, Chelsea, Spurs — en Mark heeft er precies nul. De lucht is vol Sarrs, de selectie is er leeg van. En Cherki, de helft van zijn oude teamnaam? Weggedaan. Die staat nu bij Pim in de basis. Mark behandelt zijn teamnamen als exen: zodra ze in de selectie zouden kunnen, moeten ze weg. Wat overblijft is een 3-4-3 dat zo template is dat zijn enige unieke pick — Dasilva, £4.0 — op de bank zit. Achtste vorig seizoen. Met dit team wordt het achtste. Het universum houdt van orde.

Frietjes en Salah is niet meer — Salah verdient zijn miljoenen nu in de woestijn en de frietjes zijn blijkbaar mee. Het nieuwe team heet Milambo No. 5, en je raadt het al: geen Milambo. De man staat gewoon in het spel, £5.0 bij Brentford, maar Reinier vond het genoeg om hem te bezingen zonder hem te betalen. Ondertussen zit Szoboszlai van £7.0 op zijn bank — de duurste bankzitter van de hele league, een luxeprobleem dat hij zelf heeft aangeschaft. Bruno kreeg de band, Haaland het vice-lintje. Negende vorig seizoen, maar de bank is er in elk geval klaar voor om te promoveren.

Liesdek blijft Liesdek. Terwijl de halve league zijn identiteit hersmeedt, is Arthur het vaste punt in een draaiende wereld — zelfde naam, zelfde vermoeide blik. Vorig seizoen won hij speelronde één en heeft hij daar achtendertig weken op geteerd; het werd plek tien. Dit seizoen begint hij met Xhaka bij Sunderland als creatieve hoofdpick en een bank waar Ipswich en Coventry ruim vertegenwoordigd zijn — drie man van rond de £4.0, oftewel: die bank is er niet om op te zitten, die is er om naar te zwaaien. Het plan is duidelijk: elf man moeten het doen. Het is te hopen dat ze het weten.

Stranger Mings, geweldige naam — en Mings staat gewoon te koop voor £4.5. Niet gekocht. Tyrone zit thuis in Birmingham en weet niet eens dat hij een team draagt. Maar het echte verhaal is Tims eigenwijsheid: geen Bruno, geen João Pedro, geen Mbeumo — vier spelers die niemand anders heeft, en Pickford als vice-captain. Een kééper als vice, Tim. Als je captain uitvalt, hangt je weekend af van een man wiens grootste wapen de lange bal is. En dan Pedro Porro in de basis zetten terwijl De Zerbi hem op de persconferentie al had afgemeld — de pers wist het, de league wist het, alleen Kralendijk-aan-de-Noordzee wist het niet. Elfde vorig seizoen. Durf wordt beloond, zeggen ze. We gaan het zien.

Achtendertig weken twaalfde, en de grote zomerrevolutie is: de spatie uit de teamnaam. gary steas werd garisteas. Dat is de verbouwing, mensen. Maar geef hem dit na: waar de rest elkaars template overschrijft, heeft Pim acht spelers die niemand anders heeft — geen Haaland, wél Cherki, Gibbs-White, Gyökeres. Een visie! En toen kwam de uitvoering: de band om Watkins, een spits over wie de scouts letterlijk schreven dat hij 'sinds het WK nog geen bal heeft getrapt'. Plus Alisson van £5.5 als bánkkeeper en Wirtz als bankzitter — er staat voor £18 aan personeel te kijken. Alles is anders dit seizoen, Pim. Nu het resultaat nog.